Kuki Takaharu


De 24e soke, Kuki Takahiro, ondernam in de 19e eeuw een poging om de teloorgang van de voorgaande anderhalve eeuw binnen de Kuki-clan een halt toe te roepen. Hij moderniseerde Ayabe-han met het doel om de opbrengst van landbouw en handel te vergroten en zette zich in om de culturele erfenis van de clan te herstellen. Op het gebied van kobudo was hij bedreven in Yamaga-ryû (山鹿流) en hij demonstreerde hij zijn vaardigheid met speer en paard in 1844 voor de keizer. Zijn opvolger, de 25e soke Kuki Takatomo, koos in de nadagen van het Tokugawa-regime de kant van de Keizer en diende in 1863 in de wacht rond het keizerlijk paleis in Kyoto. Hij leerde van Oguchi Izuminokami het kukishin-ryû zoals dat binnen de Oguchi familie werd doorgegeven. Om de gevaarlijke Kukishin training toegankelijker te maken voor beginners formuleerde Takatomo, onder de naam Kihon Kata, een set van negen basistechnieken en demonstreerde deze in 1864 op zijn beurt voor de keizer.


Het was echter de 26e soke Kuki Takaharu, die het meeste succes boekte in het herstellen van de Kuki nalatenschap. Met als doel het in ere herstellen van de tradities van Shinto en krijgskunst binnen de familie, richtte hij in 1921 de organisatie Kodo Senyokai Shobukyoku (皇道宣揚会尚武局) op.

 

Kukishin-ryû werd op dat moment in verschillende dojo’s in Osaka onderwezen, waarvan de belangrijkste de Ryûbukan Dojo (隆武館) van Iwami Nangaku (岩見南学) was, gelegen bij de westpoort van Shitennôji tempel. De leidende figuren van de ryû hadden zich al eerder, in 1919, georganiseerd in de Shobukyoku (尚武局), met aan het hoofd Shigematsu Matsutaro (重松又太郎). Andere leden van het bestuur waren Iwami Nangaku,

 

Takamatsu Chôsui (高松澄水) en Akimoto Fumio (秋元文雄). Nadat Takamatsu Chôsui de organisatie had verlaten (zie Noot 1), werd Nangaku, als opvolger van Shigematsu, de drijvende kracht achter Shobukyoku en de introductie van Kukishin-ryû bij het publiek. (Voor historische foto’s uit deze periode, zie Noot 2.)


In 1931 werd een groep van elf personen (waaronder Matsubara Kahei (松原嘉平) en Kiba Koshirô (木葉幸四郎)) door soke Takaharu gecertificeerd  en deze groep droeg bij aan de preservering van Kukishin-ryû tot na de tweede wereldoorlog. In 1934 werd Matsubara Kahei het derde hoofd van Shobukyoku, nadat Nangaku aan ziekte overleden was. Door diens studenten werd in1935 wel de Shobukyoku Honbu Dojo gerealiseerd.


Kiba Koshirô speelde, als het vierde hoofd van Shobukyoku, een belangrijke rol in het naoorlogse Kukishin-ryû. Onder zijn leiding werd de organisatie omgedoopt tot Nihon Taiiku Kyoku (日本体育局). In 1936 publiceerde hij een boek over Kukishin-ryû bojutsu, waarmee de school meer bekendheid kreeg. Na zijn dood werd hij opgevolgd door zijn belangrijkste student Tatsuta Yasuichirô (辰田安一郎), die de ryû door de moeilijke jaren van na de oorlog loodste. Tatsuta sensei trainde behalve onder Kiba Koshirô ook onder Takamatsu Chôsui. Hij baarde veel opzien door al in 1946, slechts één jaar na het einde van de oorlog, een bojutsu demonstratie te geven voor het Amerikaanse leger. Uiteindelijk brak hij echter met de Kuki familie. Fujita Yoshio (藤田義夫), die onder Kiba en Tatsuta had getraind, nam hierna de taak van preservering van Kukishin-ryû over. Hij werd op zijn beurt opgevolgd door de huidige (20ste), shihanke, Takatsuka Eichoku.


Iwami Nangaku

 

 

     

              VORIGE               TOP             VOLGENDE